Persoonlijk

opgebrand, mijn burn-out verhaal

In eerdere artikelen vertelde ik al over het positieve stuk van mijn burn-out. Maar het was, of is, vooral heel confronterend en moeilijk. Aangezien ik over alles open wil zijn, ook over dit.

Ik kan het me nog zo goed herinneren, 30 juni 2019, dat ik me heel slecht voelde. Ik had een hele dag in de zon gezeten, was verbrand, en voelde me heel misselijk, zwak, haalde oppervlakkig adem, kwam niet meer goed uit mijn woorden en voelde tintelingen in mijn hoofd. Een hitte aanval zei Google, maar ik vertrouwde het toch niet helemaal. Aangezien mijn vader een herseninfarct gehad heeft en ook klaagde over die tintelingen en zijn spraak net zo warrig was besloot ik de huisarts te bellen.

Na een gesprek, en wat testjes om zaken uit te sluiten, kwam eerst de diagnose dat ik chronische hyperventilatie had als gevolg van langdurig blootstaan aan stress.  Het misselijk zijn, het niet goed kunnen spreken en de tintelingen in mijn hoofd waren gevolg van het zuurstofgebrek wat ik hiermee had opgedaan.

Het klonk allemaal heel logisch en ik meldde me ziek op stage om even een weekje rust te pakken. Dat weekje werden maanden en ondertussen zit ik al ruim 10 maanden thuis.
10 maanden van vooral heel veel rust pakken, overdag slapen, amper sociale contacten en heel veel niks doen. 10 maanden in een rollercoaster van emoties, therapie en ontdekken waar ik weer wat energie uit kan halen. Het was zwaar, het is zwaar. Ik heb het vaak vervloekt, en ik vind de onzekerheid die er bij komt kijken zo iets vreselijks. heel langzaam kleine stapjes maken naar meer ondernemen. Ondertussen slaap ik niet meer overdag, durf ik wel weer alleen naar de supermarkt of kan ik überhaupt alleen zijn.  Maar die weg er naartoe ging met horten en stoten, en nog gaat het niet altijd even soepel.

Het vermoeid zijn, het niet kunnen deelnemen aan de maatschappij kan ik allemaal voor lief nemen. De onzekerheid over wanneer ik te snel ga en wat ik wel kan, wanneer ik mezelf uitdaag of wanneer ik over een grens ga. De vragen waar alleen een antwoord op komt door te testen, met alle risico’s van dien. Ik vind het vreselijk, eenzaam en heel ingewikkeld. Alle prikkels zijn veel, kleine keuzes maken voelt alsof het van levensgroot belang is en lukken daarom niet. Hoe kan ik dan keuzes maken die echt relevant zijn. Wanneer is het een goede keus om weer verder te gaan met mijn studie, wat is dan een goede keus qua invulling. Het zijn zoveel vragen waar ik zoveel emoties door blijf voelen. Afhankelijk voel ik me, onvolwaardig en alsof ik een keus maak tussen twee kwaden.

Ik wil heel graag verder, ik wil heel graag gewoon weer normaal. Maar diep van binnen weet ik dat ik daar niet ben, wellicht ook nooit meer kom. Dat wat voor mij zo normaal was was ook dat wat mij ziek maakte. Een nieuw normaal, dat is waar ik heen moet. Wat alles nog meer onzeker maakt. Mezelf opnieuw uitvinden, mezelf toestaan dat ik best om hulp mag vragen, dat ik mijn grenzen mag aangeven en alleen dat moet aangaan wat mij energie geeft of wat mijn energiepijl neutraal houdt.

Het is zo ingewikkeld, hoeveel er komt kijken bij niks doen. Opgebrand zijn betekend tegelijk dat je zoveel nieuwe dingen moet doen. Al wil ik moeten niet gebruiken, omdat alleen dat woord me al stress geeft.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *