Persoonlijk,  Psychologie

Mijn ervaring in de psychiatrie

Op het moment dat ik begon aan mijn studie, sociaal pedagogische hulpverlening, wist ik dat ik de psychiatrie in wilde. Waarom ik dat zo graag wilde wist ik niet, maar ik wist wel dat die doelgroep mijn interesse ontzettend trok. En zo ging ik in mijn derde jaar op stage in de psychiatrie.

Mijn stageplaats was op een terrein met meerdere locaties voor verschillende vormen van psychiatrische hulp. Mijn afdeling werd de HIC, ook wel high intensive care. Dit op de afdeling volwassenen psychiatrie. Om de een of andere reden klonk het me ontzettend saai in de oren? Maar boy i was wrong.

Ik kwam op de FD ( functionele diagnostiek) en deed hier 4 dagen in de week de creatieve therapie. Hier werd ontzettend gericht gekeken naar wat er nog wel mogelijk was. Ontzettend mooi om te zien hoe een bepaalde cliënt op de afdeling zelf niet handelbaar is maar bij ons in de creatieve ruimte opeens uren iets kleins kon gaan zitten schilderen, hoe mensen opleefde door gewoon even iets anders te doen dan praten en pillen slikken.

Het was echt niet altijd feest en gezellig, we hadden het namelijk wel over de mensen die de meeste zorg nodig hebben binnen de psychiatrie, hierdoor moesten we altijd ook op de hoede zijn dat iemand niet kon ontsnappen, of scherpe voorwerpen meenam naar de afdeling. Bij ons konden ze namelijk gewoon een schroevendraaier, hamer of zaag pakken. Je bent namelijk naast psychiatrisch patiënt ook altijd nog op de eerste plaats een mens die gewoon moet kunnen pakken wat er voor het werkstuk nodig is. En dat ging eigenlijk altijd goed.

Ik herinner me nog goed, de eerste keer dat ik een aanvaring had met een cliënt. Deze cliënt zat bij ons in de instelling doordat zij meerdere persoonlijkheidsstoornissen had en geweld had gebruikt tegen 1 van haar buren. Het was direct al duidelijk dat mevrouw een hekel had aan andere vrouwen en zo dus ook aan mij. Bij binnenkomst bij mij in de ruimte keek ik mevrouw aan, haar eerste reactie was “je hoeft niet naar me te kijken hoor, maakt mij niet uit of ik je zo moet pakken of in je rug.”
Het was regelmatig chaos, psychotische cliënten die vol overtuiging een discussie aan gingen omdat ik of mijn collega bij een slechte groep horen in zijn of haar beleving, gespannen sfeertjes waarbij je niet weet welke handeling zorgt voor de minste kans op escalatie.

Maar ik heb vooral genoten, van de heerlijke gesprekken, het samen dansen, het lachen en de gezelligheid. Zeker wanneer een cliënt lange tijd aanwezig is ontstaat er een band. Ik ben nog regelmatig benieuwd hoe het met iedereen is, ook al weet ik dat het met vele vast ook niet goed zou zijn afgelopen.

Of ik nog terug wil de psychiatrie in weet ik niet. Mijn studie, en dat stagejaar, werden onderbroken door mijn burn-out. De vraag of dit mijn plek nog is komt steeds vaker in me op. Wil ik mezelf nog blootstellen aan die chaos, onvoorspelbaarheid en soms ook gevaarlijke situaties? Wordt ik echt gelukkig van de psychiatrie, of was het de combinatie van creatief bezig kunnen zijn, een leuk team en fantastische cliënten?

Ik weet niet of dat waar mijn hart altijd sneller van ging kloppen mij nog brengt want het altijd deed. Maar ik weet ook niet of afscheid nemen van deze doelgroep voor altijd is.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.