Persoonlijk,  Psychologie

Ik rouw van jou

Rouw, het is een thema dat strak in het leven verweven zit. Toch is het iets waar we weinig over praten of waar we onszelf in afwijzen. Rouw zit in alles, het verliezen van je baan, afwijzing door een vriendin, het verlies van een dierbare of verlies van je oude bestaan door bijvoorbeeld ziekte. Overal is rouw en iedereen gaat door de fasen van rouw. Waarom schamen we ons hier dan zo vaak voor, waarom is het zo een taboe om het over dit gevoel te hebben?

Rouw is vloeibaar, er is geen vaste tijd of vaste lijn om aan vast te houden. Vandaag kan je 20 stappen verder zijn en morgen terug bij af. Het is iets dat ons leven lang met ons mee kan gaan. Je denkt dat je er volledig overheen bent, tot je een bepaalde geur ruikt, een herkenbare stem hoort of op een andere manier wordt geconfronteerd met dat gene dat je zo mist. Daar is het weer, rouw valt rauw op je dak.

Er zijn wel fasen die je kunt herkennen in rouwen, het is niet zo dat wanneer je door fase een heen bent het nooit meer terug komt. Je begint bij het ontkennen van de situatie. Zelfbescherming, zodat het verdriet je niet in één keer overspoelt. Hierop volgt woede, de woede legt een laagje over de pijn die iemand voelt. Waarom gebeurd dit met/bij mij? Wanneer deze woede weer wat afneemt volgt er een vorm van onderhandeling. Je wil een beter mens worden, wil grote veranderingen maken. Om te bewijzen dat dat wat je kwijt bent je echt nog wel kan. Dat je aan de overledenen een soort eer wilt bewijzen of simpelweg om de hoop niet te verliezen.

Dan komt het heftige moment dat pijn en verlies begint door te dringen. Eerdere verlieservaringen komen er bij kijken en op deze manier komen grote gevoelens van spijt, onzekerheid of verdriet weer naar boven. Wanneer iemand, met een beetje ondersteuning, hier doorheen komt kan er begonnen worden aan accepteren van het nieuwe bestaan. Je kunt leren loslaten, het verlies een plaats gaan geven.

Het klinkt allemaal zo simpel, het voelt allemaal heel groots. Rouw is vloeibaar, niet precies te vangen in deze bovengenoemde punten. Ik kan voor mezelf niet zeggen in welke fase ik mij bevind. Maar het feit dat er een moment komt van kunnen loslaten en een plaats geven klinkt ergens zo fijn, tegelijk zo pijnlijk. Loslaten is niet vergeten, toch voelt het alsof alles dan echt wegvalt. Vasthouden aan dat wat was, het is troostend maar zo pijnlijk.

Ik voel me vaak bezwaard om te vertellen hoe ik me voel, hoe erg ik iemand mis of welk verdriet er nog onder zit. Ik verloor mijn beste vriend op 24 jarige leeftijd aan kanker. Nu, 2 jaar verder, weet ik dat ik nog niet in die acceptatie zit. Ik ontken zijn afwezigheid niet, tegelijk ontken ik wel mijn gevoel dat daardoor wordt opgeroepen. Ik vind het lastig om over hem en mijn verdriet te spreken. Omdat mensen hem niet kennen, omdat ik hen,die hem wel zo dichtbij mochten meemaken, niet extra wil belasten. Maar vooral ook omdat het mijn pijn is, mijn pijn en verdriet is het laatste wat ik samen met hem heb. Hoe raar dat ook klinkt, en dat af nemen voelt alsof het laatste stukje Bart van mij wordt weggenomen.

Rouw is vloeibaar, vandaag kan 20 stappen verder zijn dan morgen. Maar vergeet niet dat het leven, ondanks het verlies en de pijn, verder gaat. Gun jezelf een echte verwerking, maar gun jezelf vooral ook dat je door gaat.
Nooit dat je niet meer mist.

Eén reactie

  • Avatar
    Maxime

    Rouw als schommelbeweging tussen verlies en herstel gerichtheid. Een proces wat continue doorgaat. Een proces om het verlies een nieuwe betekenis te geven om het draagbaarder te maken. Rouw is hardwerken en komt niet uit de lucht vallen. Je moet inderdaad jezelf verweking gunnen.

    Een betekenis geven aan het (niet fysiek) bestaan van Bart, zijn voor mij onder andere zijn wijze lessen. Een verfrommeld briefje van tien is nog steeds tien euro waard. Iemand met problematieken wordt niet minder waard, hij blijft nog steeds hetzelfde. Net als elk ander mens, menselijkheid ❤️❤️. Of het stukje zelf liefde als onderdeel van je persoonlijke ontwikkeling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *