Body positivity,  Persoonlijk

Frustraties van een dik persoon

Als ik kijk naar de maatschappij heb ik zoveel vragen over zoveel onderwerpen. Zo ook over een onderwerp wat mega dicht bij mij staat.
Dik zijn. Want waarom lijkt het alsof dik zijn een synoniem is voor lelijk? Waarom zijn zoveel mensen die geen dik lijf hebben zo geobsedeerd door de dikke mede mens, en waarom mogen we niet gewoon zeggen “ik ben dik” zonder hier een weerwoord op te hoeven verwachten.

Die eerste en laatste vraag sluiten eigenlijk heel erg op elkaar aan. Want wanneer ik uitspreek dat ik dik ben, waar je overigens niet om heen kunt, feiten zijn feiten, is er altijd wel een vriendin die zegt: “Neejoh! Je bent prachtig!”. Waar in het benoemen van mijn lichaamstype heb ik precies benoemd dat ik lelijk ben? Waarom mag ik niet gewoon benoemen hoe de feiten zijn en wat is er zo vreselijk aan toegeven dat iemand inderdaad dik is?
Veel mensen zijn bang om dik te worden, met vaak ook het extra stukje onderbouwing, bang om lelijk te zijn. Maar is schoonheid niet iets wat vrij weinig te maken heeft met lichaamsbouw? Je kan nog net zulke mooie gezichtskenmerken hebben wanneer je die tien kilo “extra” op je lijf hebt. Wat bepaald eigenlijk of die kilo’s extra zijn? Het zijn mijn kilo’s, net zo goed als de kilo’s die niet als extra gezien worden. Ik vorm toch een geheel? Er is geen extra onderdeel aan mij.

En wat zorgt eigenlijk voor die verknipte relatie die veel mensen met eten hebben, maar die dit zelf als “gezond” willen beschouwen? Want hoe gezond is het om zo een waarde oordeel te hangen aan eten dat die ene donut in de maand opeens een gehele “cheatday” is.
Gelukkig zijn met jezelf, comfortabel zijn in je lijf heeft niks te maken met gewicht, niet met een vetrol, maar met eigenwaarde. Wanneer je 15 kilo afvalt ga je echt niet opeens meer van jezelf houden. Misschien moeten we ons maatschappelijk eens meer focussen op mentale gezondheid in plaats van schijngezondheid aanprijzen door rare diëten en verkeerde relaties met eten.

Dat ik als dik persoon op straat iets eet geeft jou niet het recht om daar iets over te zeggen. Het maakt ook geen verschil of dat nou een blaadje sla is of een kroket. Bij beide gevallen word je aangekeken alsof je een misdaad begaat. Precies dat wat ik bedoel met die verknipte relatie met eten. Dikke mensen eten niet elke dag zakken chips weg, eten echt wel groente. Maar wat kan jou dat eigenlijk schelen?

Zullen we stoppen met dat zogenaamde ideaal plaatje. Stoppen met waardeoordelen te hangen aan dik zijn. Zullen we gewoon elkaar laten leven, onderzoeken waar onze onzekerheid nou echt vandaan komt en vooral elkaar ondersteunen?

Een eyeopener voor mij waren de boeken “Op je lijf geschreven” van Mayra Louise en “Knap voor een dik meisje” van Tatjana Almuli.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *