Persoonlijk

Een eigen plek

Eind April verhuisde ik na drie jaar terug naar mijn ouders. Mijn huis werd al ruim een half jaar niet bewoond terwijl er wel elke maand ruim €500 aan huur mijn rekening af ging. Zonde natuurlijk, dus besloot ik mijn huur op te zeggen, mij te focussen op mijn burn-out herstel en dan wel te zien hoe het verder zou gaan.

Nu ik mijn leven half bij mijn ouders half bij mijn vriend doorbreng zie ik pas hoe lekker een eigen plek is, ondanks het niet gebruiken van die plek. Niet dat ik me niet thuis voel op beide plekken, maar het is niet 100% eigen. Bij mijn ouders heb ik een kamer die over is, er staan wat spullen van mij maar meer dan slapen doe ik er eigenlijk niet. Er is geen ruimte om een gezellig hoekje te maken, het is puur en alleen een slaapkamer.
Mijn vriend woont al ruim acht jaar in zijn huis, een huis van een man alleen waar nu langzaam wat invloeden van mij bij komen, ik voel me thuis maar het is nog niet mijn huis.

huis

Uiteraard is het logisch dat in een huis waar je samen bent je samen beslissingen maakt, misschien wel daarom dat ik die eigen plek soms zo mis. Als ik vandaag een gele muur wil doe ik dat, als ik morgen toch liever groen zou willen smeren we dat er gewoon weer overheen. Een ronde eettafel lijk me geweldig, maar als die over twee maanden toch niet zo geweldig meer is dan zoek ik gewoon weer wat anders. Het ideale van een eigen plek, een plek die volledig van jou is en je naar alleen jouw wensen kan invullen.

Ik leef in huizen waar ik mij thuis voel, waar ik ben opgegroeid of waar ik mij verder zie groeien. Ik woon op plekken waar aan liefde geen gebrek is, maar soms mis ik die eigen plek. Die plek van alleen mij en die precies aan mijn wensen voldoet. Niet omdat wat ik nu heb niet goed genoeg is, maar omdat ik nu pas ervaar hoe belangrijk het voor mij is om een eigen ruimte te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *