Persoonlijk

De studie die nooit af kwam

Al toen ik een jong meisje was wist ik wat ik wilde worden. Oke dat wisselde tussen orthopedagoog en patholoog anatoom, maar dat het met mensen zou worden, dat was duidelijk.

Toen ik mijn MBO diploma, onderwijs assistent, gehaald had was dan ook daar het moment om mij in te schrijven voor een HBO studie. Ik koos voor de studie sociaal pedagogische hulpverlening.

Eigenlijk direct aan het begin van de studie voelde ik al dat vooral de psychologische kant mij enorm trok, en zo was ook snel mijn studierichting gekozen. Ik zou gaan voor de GGZ.  Ik heb ontzettend veelzijdige en indrukwekkende stageplekken mogen hebben.

Ik begon op de activiteitenafdeling van een verzorgingstehuis. Niet helemaal mijn doelgroep, maar goed die eerste stage is gelukkig nog echt een kennismaking. Ik mocht klassenbegeleidster zijn op het speciaal onderwijs. Ook niet helemaal mijn ding, maar toch.  Ik startte een stage bij 113 zelfmoordpreventie, en hier groeide mijn liefde voor het vak dan ook echt. De wanhoop, het niet gehoord worden, het zoeken naar bevestiging. Het snelle contact dat soms zo pijnlijk maar vaak zo mooi was. Zo had ik ook al snel besloten dat ik hier zou blijven, ook als mijn stage afgerond zou zijn.  Na deze stage ging ik werken op de high intensive care volwassenen psychiatrie. Hier werkte ik op de functionele diagnostiek als creatief therapeut. Ook deze plek was een plek die zo bij mij paste. Tuurlijk, er was hectiek, het was soms gevaarlijk, maar boven al was het vooral heel bijzonder. Bijzonder om zo dicht bij deze mensen te mogen staan, ze per dag te zien opbloeien, ze daar in te mogen ondersteunen.

Tot het punt van mijn burn-out. Die studie, die zo diep in mijn hart zat, viel weg. Ik moet mijn stagejaar overdoen, wanneer dat gaat gebeuren is nog de vraag. Als ik nu denk aan hoe mijn brein prikkels verwerkt en welke prikkels er op die plekken waar mijn hart lag zijn, dan weet ik dat ik dat nu nog lang niet ga trekken. Tegelijk ben ik ook wat bekoelt in deze liefde. Die plekken waar alle hectiek lag, die mij zo aan het hart gingen, die plekken zijn nu een soort stormbaan. Ga ik dat ooit nog aan kunnen? Ga ik dat ooit nog aan willen? Moet ik kiezen voor minder? Het zijn allemaal vragen waar ik het antwoord nog niet op weet.

De studie die nooit af kwam, maar me ontzettend veel heeft gebracht. Nu al.

Eén reactie

  • nadine

    Liefde voor jou! Je was tijdens ons halfjaartje samen in de klas een inspiratiebron. Je sprak met zoveel passie over je vak en wat hebben we gelachen! Ik had zo graag samen met jou straks ons diploma opgehaald. Volg je hart en dan kom je waar je moet zijn. Xx

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.