Persoonlijk,  Zelf liefde

Dat wat ik leerde in therapie

Een periode ging ik naar een psycholoog, voerde gesprekken en ontwikkelde mezelf steeds meer. Nu ik mijn laatste gesprek gehad heb, de boel heb afgerond, leek het me een goed moment om eens te bekijken wat ik eigenlijk allemaal geleerd heb.

Veel gaat met de tijd, veel gaat met weerstand maar ook gaan sommige veranderingen zonder het echt door te hebben. Wat ik vooral leerde is dat ik mijn eigen grootste vijand en beste vriendin ben. Dat ik mezelf dusdanig streng kan toespreken, dusdanig hard kan zijn voor mezelf waardoor ik vergeet wat echt van belang is. Dat ik ontzettend goed weet hoe de dingen voor mij werken, hoe ik de dingen wil zien. Dat ik ontzettend goed bij mezelf kan blijven en me niet zomaar ergens voor laat inzetten. Het enige wat hierin veelal belemmerend werkt is dat ik ondanks precies te weten hoe iets voor mij werkt vaak de manier waarop vergeet. Dat ik prima kan vertellen van een afstand maar niet kan toepassen als het er toe doet.

Ik leerde anders naar mezelf kijken, relativeren, mezelf meer op de voorgrond zetten. Ik leerde liefhebben, allereerst mezelf, maar daarmee ook een ander. Ik leerde dat ik mijn rol en kennis als hulpverlener kan inzetten, voor mezelf en anderen. Maar het allermeest leerde ik wat liever te zijn. De boel de boel te laten. Leerde ik genieten.

Ik ben nog vaak streng voor mezelf, ik ben nogsteeds van uiterste. Alles of niks en geen middenweg. Maar ik ben bewust. Bewust van de gevolgen, bewust bezig met langer nadenken. Niet direct handelen, delen wat ik voel en mijn emoties ook te tonen. Grenzen onderzoeken, uitspreken en vasthouden. Ik leerde zoveel, van mezelf, over mezelf. Ik leerde zoveel simpelweg door toe te geven even niet alleen te kunnen. Dat wat ik leerde in therapie.

2 Reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *