Taboe

Achter het Taboe, Stefanie maakt tasjes voor drain en katheter

Taboes, ik heb er een hekel aan. Waarom moeten dingen stiekem, achter gesloten deuren, geen woordje aan vuil. Waarom moeten we dingen die bij het leven horen verstoppen, alleen omdat we het niet gewend zijn, iemand besloten heeft dat dit onderwerpen zijn om ons voor te schamen.
In achter het Taboe laat ik mensen aan het woord over verschillende thema’s. Dit om verder te kijken dan het taboe dat er is, nieuwe meningen te kunnen vormen en hopelijk een taboevrij bestaan op te kunnen bouwen.

Vandaag is Stefanie aan het woord. Zij maakt drain en katheter tasjes voor mensen die deze nodig hebben. Dat doet ze ook nog eens gratis, omdat het nodig hebben van een drain of katheter tasje vaak al genoeg last is voor de gebruiker. Op haar Instagram account verkoopt Stefanie ook handgemaakte tassen, om met de opbrengst van deze tassen haar materialen in te kunnen kopen voor de drain en katheter tasjes. Jij een mooie unieke tas, zij kan weer gratis tasjes uitdelen aan wie het nodig heeft.
stefanie

“Stefanie, wil jij voor Sanne een tasje maken voor haar drain?”

Mijn schoondochter stuurde me een whatsapp met deze vraag. Met een foto erbij van een zwart, verwassen zakje, zo eentje die je bij je tent krijgt en daar zitten dan de haringen in.

Natuurlijk wilde ik dat en ik dook meteen online om te kijken wat er voorhanden was (truttige, gebloemde tassen en hele dure “zakjes-voor-de-haringen”) en ik kwam meteen tot de conclusie dat dát sowieso beter kon. Verder viel mij op dat er eigenlijk heel weinig algemene informatie te vinden was over het moeten dragen van een drain of katheter, anders dan de info op de websites van ziekenhuizen, voor toekomstige dragers. Iets waar jij en ik dus nooit terecht komen als we verder gezond zijn en blijven.

Ik vond dat vreemd. Want de drain, die Sanne draagt, heet een nefrodrain, voert rechtstreeks uit de nieren urine af  en wordt best vaak toegepast bij patiënten. Hetzij tijdelijk, na een operatie of zo, of voor een niet afzienbare periode. Bijvoorbeeld bij mannen vaak als ze prostaatkanker hebben en bij vrouwen als ze een gynaecologische kanker hebben, waardoor de urinewegen afgesloten zijn. Ok, so far het min of meer technische verhaal. Zo’n drain…daar ben je niet trots op. Als in, who cares wie het ziet, tralala!

Je bent blij dat het er zit, anders kan je je plas nergens kwijt, maar eigenlijk wil je niet dat iemand het ziet. Want het is een oncharmante zak om je onderbeen, met een buis waar gele plas doorheen loopt. Je kan opeens niet meer in een kittig kort rokje of broekje lopen, op de fiets in je korte broek is een no go en bij temperaturen boven de 25 graden is dat geen pretje, laten we welwezen.

Kort gezegd, ik ontwierp een draintasje! Ten eerste ziet het er veel mooier uit dan wat er op internet te koop is, ten tweede is het veel praktischer in gebruik, ten derde, ook niet onbelangrijk, het is gratis.
tasjestefanie

Sanne is er dolblij mee en ik heb er al meer mogen weggeven. En zij had een goed punt: waarom wordt er bij de poli in het ziekenhuis niet veel meer gedaan aan het etisch aspect van zo’n drain? Ik voeg daar nog een puntje aan toe: waarom weten niet veel meer mensen van het bestaan van zo’n medisch hulpmiddel?  Met Sannes punt ben ik hard bezig. Mijn tasjes zijn ethisch zeer verantwoord (kunstleer, mooie kleuren, niet te groot, leuk om te zien, modisch), er komt een brochure over, die ik hopelijk snel bij diverse poli’s kan neerleggen, zodat iedereen die het nodig heeft, weet van het bestaan.

En mijn eigen punt, heeft volgens mij te maken met het feit, dat wij als mensen al snel geneigd zijn imperfecte zaken te willen verstoppen. We fluisteren: hij heeft een uitgang opzij…. We vinden een kunstarm, kunstbeen, kunstneus, littekens,neusdrain, katheter, nefrodrain en noem maar op, sneue dingen (wees eerlijk!) Dat maakt dat sommige dragers ervan, het misschien willen wegmoffelen of verstoppen en er niet over willen praten. Niet iedereen natuurlijk. Sommige bad asses, zoals Sanne, stappen over die drempel, wagen de sprong en zetten een foto van zichzelf,  in bikini met plaszak op been, gewoon lekker op Instagram. Want ook zij wil dat het taboe eraf moet. Die zakken zien er niet uit, maar zijn nou eenmaal nodig. Door het te laten zien, erover te praten en zo haar achilleshiel te tonen, was opeens de lading eraf. En werd het leven een heel klein stukje lichter. En het tasje maakte het iets praktischer, want ze kon nu haar korte broek aan en pootje baden in een zwembad op een luchtbed. Ik deed het voor Sanne. Zij deed het voor ons allemaal. Beretrots op haar!!

Stefanie

Zet jij je in om een taboe te doorbreken, ben je ziek, een baan waar nog een taboe op ligt of ervaar jij op een andere wijze een taboe en wil je hier je verhaal over kwijt? Mail mij op contact@comewithgrace.nl wellicht staat jouw verhaal dan binnenkort op mijn blog. Samen kunnen we het verschil maken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *