Taboe

Achter het taboe, leven met een handicap

Taboes, ik heb er een hekel aan. Waarom moeten dingen stiekem, achter gesloten deuren, geen woordje aan vuil. Waarom moeten we dingen die bij het leven horen verstoppen, alleen omdat we het niet gewend zijn, iemand besloten heeft dat dit onderwerpen zijn om ons voor te schamen.
In achter het Taboe laat ik mensen aan het woord over verschillende thema’s. Dit om verder te kijken dan het taboe dat er is, nieuwe meningen te kunnen vormen en hopelijk een taboevrij bestaan op te kunnen bouwen.

Vandaag is het woord aan Suzan, Suzan is een jonge vrouw met niet aangeboren hersenletsel. NAH komt in vele vormen en uitingen, bij Suzan is het Cerebrale parese, specifiek hemiparese. Hemiparese is een halfzijdige spierzwakte, krachtsverlies of gedeeltelijke halfzijdige verlamming. Suzan heeft dit aan de linkerkant van haar lichaam.

Handicap. Voor sommigen een verboden woord. Want ‘je hebt toch een beperking?’. Mijn antwoord is vaak dat ik geen beperking heb, want ik kan alles, al doe ik dingen soms net iets anders dan op de normale manier. Maar als ik heel eerlijk ben, gaat het er mij niet om hoe je het noemt.

Wat belangrijk is voor mij, is dat ik behandeld word als een gelijke. Het eerste wat in mensen opkomt wanneer ze denken aan hersenbeschadigingen, zijn meestal beelden van mensen die 24/7 hulp nodig hebben. Wanneer ik ze vertel dat ik dezelfde handicap heb, zijn ze vaak verbaasd. Maar net als zo’n beetje alles in het leven, komen ook hersenbeschadigingen in verschillende gradaties.

Op de basisschool had ik een begeleider die, toen ik in groep 8 zat, met mij wilde gaan kijken naar speciaal onderwijs. Ik zag er het nut niet van ik. Waarom zou ik, terwijl ik de hele basisschool normaal onderwijs had gevolgd en ik één van de hoogste CITO-scores van de klas had, opeens speciaal onderwijs gaan volgen? Nu, zo’n 11 jaar later, ben ik waarschijnlijk aan het einde van dit jaar de eerste van ons gezin die op hbo-niveau afstudeert, ondanks dat ik de jongste ben thuis.

Betekent dit dat mijn leven compleet vlekkeloos is verlopen en ik nooit last heb gehad van mijn handicap? Nee, dat zeker niet. Ik heb als kind meerdere keren tegen mijn moeder gezegd dat ze mijn arm er maar af moest hakken. Maar als ze dan met het vleesmes uit de keuken kwam aanlopen, bedacht ik me weer snel. Ook op school gaat niet alles vlekkeloos. Mijn vermogen om te kunnen plannen en me te concentreren zijn verminderd, waardoor ik vaak vecht tegen deadlines en regelmatig aan toetsen begin zonder mijn boeken überhaupt geopend te hebben.

Dat weegt echter niet op tegen de mooie dingen van mijn handicap. Ik heb 9 jaar in het Nederlandse Paratafeltennisteam gezeten, waarvan 3 jaar intern op Papendal. Ik heb hierdoor heel veel mooie mensen leren kennen en vloog de hele wereld rond. En uiteindelijk weegt dat zwaarder voor mij dan een diploma, al zal ik wel heel blij zijn als ik die eindelijk in mijn handen krijg na 5,5 jaar.

Waar het eigenlijk op neer komt, is dat ik ook talenten heb. Er zullen vast zelfs dingen zijn die ik beter kan dan jullie! Ga er dus niet gelijk vanuit dat ik hulp nodig heb. En wanneer ik wel hulp nodig heb, vraag ik er zelf wel om. Ik weet dat het vaak goed bedoeld is, maar ik ben heel eigenwijs. Als je eenmaal ongevraagd hulp aanbied, zal ik je uit principe nooit meer om hulp vragen. Eigenlijk werk je me dus alleen maar tegen door hulp aan te bieden.

Uiteraard is dit volledig vanuit mijn gedachten geschreven en heeft niet iedereen met een handicap dezelfde mening. Communicatie helpt zo veel onnodige misverstanden te voorkomen. Zelf vind ik het bijvoorbeeld heel ongemakkelijk als mensen zichzelf gaan verbeteren, woorden gaan vermijden of zich anders gaan gedragen omdat ik ik een handicap heb. Daarom wil ik graag afsluiten met de volgende boodschap:

Wanneer je niet zeker bent of bepaalde acties of termen iemand kwetsen, vraag het!

Suzan

Zet jij je in om een taboe te doorbreken, ben je ziek, heb je een baan waar nog een taboe op ligt of ervaar jij op een andere wijze een taboe en wil je hier je verhaal over kwijt? vul het contactformulier uit dit artikel in of mail mij op contact@comewithgrace.nl wellicht staat jouw verhaal dan binnenkort op mijn blog. Samen kunnen we het verschil maken.

4 Reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *